Ik geloof in zelfontwikkeling. Dat is waar alle levensvormen mee bezig zijn. Planten ontwikkelen zich. Dieren ontwikkelen zich. Mensen ontwikkelen zich. Groei en ontwikkeling is de aard van het leven. Naast fysieke kwaliteiten ontwikkelen ook de geestelijke capaciteiten zich.
Op een bepaald niveau van geestelijke ontwikkeling worden we zó sensitief, dat we ons bewust worden van de bron van onze gedachten. Wanneer we op dit punt van zelf-ontwikkeling zijn aangekomen, beginnen we te merken dat gedachten en gevoelens automatisch komen. We merken dat ze spontaan opduiken vanuit een innerlijke bron.
Een natuurlijke nieuwsgierigheid doet ons afvragen wat deze stille bron van gedachten precies zijn kan. Dan ervaren we, dat hoe rustiger we van binnen worden, des te dichter we ons bij die bron voelen. Ook merken we, dat de bron ons steeds meer authentieke gedachten geeft, meer originele gedachten, gedachten die meer met waarheid gevuld zijn, meer bruikbare gedachten. Wanneer we dan nóg meer van deze bron van innerlijke creativiteit ervaren willen, dan bemerken we dat daarvoor een soort toewijding, een soort overgave nodig is. Dan groeit er in ons een soort verstilling die diep van binnen heel goed aanvoelt. We voelen, dat we door deze spontane overgave dichter en dichter bij de bron aankomen.
Deze ontwikkeling vraagt van ons, dat we ons steeds meer weten te ontspannen, zowel lichamelijk als geestelijk. Zo komen we in de schijnbaar tegenstrijdige situatie, dat naarmate we onszelf verder ontwikkelen, we aan deze ontwikkeling steeds minder aktief kunnen bijdragen, en deze steeds minder goed kunnen sturen. Het wordt steeds meer een spontaan proces dat diep van binnen plaatsvindt!
Uit deze natuurlijke ervaring, die plaatsvindt wanneer we ons geest-lichaam systeem de gelegenheid geven om zich diepgaand te ontspannen, groeit er in ons een gevoel van overgave aan de een of andere ‘hogere macht’ in ons. En op de een of andere manier weten we dat deze ‘hogere macht’ in ons, ons ware zelf is; het doel van al onze zelfontwikkeling! Als kind hebben we ons met ons geest-lichaam systeem geïdentificeerd, maar nu als (geestelijke) volwassene ontstaat in ons de spontane identificatie met onze essentie, met ons ware zelf, met de bron van onze gedachten en gevoelens. Deze bron wordt door ons ervaren als onze essentie, als ons ware zelf, als onze ware identiteit! Aankomen bij deze bron, voelt aan als een thuiskomen bij ons zelf!
We zien dus, hoe in dit proces van zelfontwikkeling, ons gevoel van identiteit steeds abstrakter wordt. Eerst was het ons lichaam, toen werd het onze geest, en nu is het de bron van van ons geest-lichaam systeem waarmee we ons identificeren! Het ware zelf wordt van nu af aan ervaren als bewustzijn, zuiver bewustzijn. In dit bewustzijn bevinden zich geen gedachten; het is de bron van gedachten!
In deze toestand van zelfbewustzijn voelen we ons vrij om onze gedachten en gevoelens zelf te bepalen en zelf uit te kiezen. Als zodanig is deze bron van gedachten een gebied van ware levensvrijheid en een veld van alle mogelijkheden! Hier hebben we het vermogen onze gedachten en gevoelens bewust in het leven te roepen!
Paradoxaal genoeg heeft de ervaring van toewijding, overgave en loslaten, ons op een niveau gebracht, waar we meer controle over ons leven hebben dan we ooit voor mogelijk hadden gehouden. Vroeger staken we misschien veel energie in het ontwikkelen en het beheersen van onszelf of onze omgeving. Nu hebben we geleerd ons te ontspannen en nemen we het zoals het komt. En nu ervaren we hoe onze gedachten, gevoelens en wensen zich moeiteloos manifesteren en ook in vervulling gaan! Dan realiseren we ons dat dit de levensstijl is waarvoor het menselijke geest-lichaam systeem oorspronkelijk ontworpen werd. In deze rustige en evenwichtige toestand van zelfbewustzijn, ervaren we gelijktijdig een overgave aan, én een identificatie met, de innerlijke ‘hogere macht’.
We zien dan in, dat deze ‘hogere macht’ de persoonlijke ervaring is van het kosmische bewustzijn, dat in de verschillende religies God, Allah, Shiva, Tao, etc. genoemd wordt. Religies verliezen hun fanatische en verwarrende kant, zodra ze geïnterpreteerd worden in het licht van deze persoonlijke maar tegelijkertijd ook universele zelfervaring.
©2007 Drs. Frans Langenkamp PhD, cultureel antropoloog.